Syfilis
Syfilis is de laatste jaren enorm in opmars in ons land. Waar de ziekte enkele jaren geleden nog enkel in ontwikkelingslanden en in in Oost-Europa een bedreiging vormde, is de ziekte de laatste jaren (en zeker onder homo-mannen) aan het uitgroeien tot één van de vaakst voorkomende soa's.
Syfilis werd eind vijftiende eeuw in Europa geïntroduceerd door soldaten en zeelieden en zorgde voor een epidemie waaraan duizenden mensen stierven. Syfilis werd dan ook "lues venera", of de gesel van Venus genoemd. Mensen zoals Van Gogh en Schubert stierven aan deze ziekte. Dank zij de ontdekking van penicilline eind 19e eeuw, werd de epidemie bedwongen.
Specifiek aan syfilis is dat de ziekte zich in drie stadia afspeelt met specifieke symptonen. Het eerste stadium begint zo'n vier weken na de besmetting. Op de plaats van de besmetting verschijnen pijnloze zweertjes met een harde rand of bodem (mond, geslachtsdelen, aars). Dit noemt men de 'harde sjanker'. De zweertjes verdwijnen spontaan na enkele weken maar daarmee is de ziekte nog niet weg. Let op: bij een aantal mensen komt deze zweer niet voor of bevindt zij zich aan de binnenkant van het lichaam, waardoor dit stadium ongemerkt voorbij gaat.
Zeven tot tien weken na de besmetting komen er nieuwe symptonen te voorschijn: huiduitslag, meestal in de vom van rose-rode niet jeukende vlekjes, haaruitval zodat er op het hoofd kale plekken ontstaan, er komen gezwelletjes aan de aarsopening, maar ook koorts, hoofd en botpijnen en een algemene lymfeklierenzwelling zijn mogelijk.
Na enkele weken of maanden verdwijnen ook deze symptomen en komt de ziekte in een derde latente fase.
Zonder behandeling kan de ziekte jaren symptoomloos blijven voortbestaan. In ongeveer 30% ontstaat evenwel aantasting van hart, ruggenmerg, beenderen of hersenen ("zotgepoept"). Bij niet behandeling overlijdt uiteindelijk 20% van de met syfilis besmette personen. Zo onschuldig is deze soa dus ook niet.
De oorzaak van dit alles is de bacterie Treponema pallidum, die enkel in het menselijk lichaam kan overleven. Er moet dus contact zijn van slijmvlies of gekwetste huid met een syfiliszweer om de ziekte door te geven, waardoor besmetting buiten seksueel verkeer eerder zeldzaam is, maar niet geheel uitgesloten. Een condoom biedt in dit geval geen volledige bescherming. Zelfs langdurig tongzoenen kan al een manier zijn waarbij de ziekte wordt overgedragen. Wie vermoeid of verzwakt is, loopt meer risico.
Let op!!! Wie syfillis heeft, loopt meer kans op een HIV-besmetting. Het is zelfs zo, dat de helft van de syffillispatienten in België ook HIV hebben.
Om deze reden en omdat de ziekte meer en meer voorkomt, is het aangewezen om je regelmatig te laten testen. In elk stadium kan de ziekte behandeld worden. Opgelopen schade aan hart, ruggemerg, beenderen of hersenen blijft, maar een behandeling belet dat de toestand zou verergeren.
De behandeling kan op twee manieren plaatsvinden. De laatste tijd legt men patienten voor twee weken aan een baxter. Deze oplossing is de minst pijnlijke, maar meest tijdrovende. De traditionele behandeling bestaat uit tamelijk pijnlijke penicilline-injecties in de beide billen, die nog twee maal moeten herhaald worden met telkens een week tussentijd. Let op: laat je een paar maanden na de behandeling opnieuw testen, want in sommige gevallen moet de behandeling worden herhaald.