- Wat is homoseksualiteit/holebiseksualiteit?
- Hoeveel holebi's zijn er?
- Hoe gewoon is homoseksualiteit?
- Hoe vrijen holebi's?
- Wat is de oorzaak van homoseksualiteit?
- Klopt alles wat er over hen gezegd wordt?
- Is er (nog steeds) discriminatie?
- Wat is de oorzaak van de discriminatie?
- Hoe kan de discriminatie bestreden worden?
- Hoe verloopt de emancipatiestrijd van de holebi's?
- Wat doen holebi-bewegingen?
Hoe kan de discriminatie bestreden worden?
Een deel van de bevolking staat afwijzend tegenover holebi's op basis van de gangbare vooroordelen. Het verspreiden van juiste informatie over homoseksualiteit en het weerleggen van vooroordelen kan die vijandige houding wijzigen. Het is een noodzakelijke en belangrijke opdracht. In zover lesbiennes en homo's dienst doen als zondebok, moet men de bevolking er proberen van te overtuigen dat holebi's niet de oorzaak van de moeilijkheden zijn die onvrede opwekken. Er wordt een zondebok aangeduid (in de stijl van "aanstokers van de permissieve maatschappij"), juist omdat het aanpakken van de echte oorzaak van onvrede zo moeilijk blijkt en vaak door een deel van de bevolking bewust wordt tegengewerkt. Toch is er maar blijvend succes te verwachten als de oorzaak van de onvrede verdwijnt. Als, net zoals bij racisme, de vijandigheid tegen holebi's toeneemt als gevolg van economische onzekerheid, moet de economische onzekerheid bekampt worden.
De seksuele revolutie en de ontvoogding van de vrouw mogen niet teruggedraaid worden. Vanaf het einde van de 19de eeuw kwam er een begin van enerzijds seksuele bevrijding en anderzijds emancipatie van de vrouw. Na een terugval met de economische crisis van de jaren '30 en het fascisme, zetten deze beide evoluties zich na WO II, en vooral sinds de jaren '60-'70, in versneld tempo voort.
Er kwam enerzijds een zogenaamde seksuele revolutie. Door nieuwe voorbehoedsmiddelen (de pil) werden seks en voortplanting grotendeels van elkaar losgekoppeld. Masturbatie, voorhuwelijkse betrekkingen, alternatieve samenlevingsvormen en het openlijk bespreken van seksualiteit zijn in min of meer grote mate verworvenheden. Anderzijds werd de gelijkberechtiging van de vrouw een algemeen aanvaard principe. Wettelijk is deze gelijkberechtiging bijna volledig gerealiseerd. Op economisch vlak en in de persoonlijke levenssfeer wordt het traditionele rollenpatroon meer en meer in vraag gesteld en is er hier en daar een daadwerkelijke verandering merkbaar. De seksuele bevrijding en de gelijke kansen voor de vrouw moeten wel nog continu verdedigd worden, zeker door hen die voor de holebi's opkomen.
Deze twee evoluties hebben een bepaalde tolerantie tegenover homoseksualiteit mogelijk gemaakt. De tolerantie en grotere aanvaarding zijn er echter niet vanzelf gekomen. Het gaat niet om een automatisch gevolg van de seksuele en feministische emancipatie. Een specifieke emancipatiebeweging was noodzakelijk om dit gevolg te realiseren.