U bent hier: Home › informatie › holebiseksualiteit

Informatie holebiseksualiteit

Is er (nog steeds) discriminatie?

De discriminatie van homoseksualiteit is een van de ergste en hardnekkigste vormen van onderdrukking die onze cultuur kent. Lange tijd was het wapen de doodstraf. Een ander wapen was het totale stilzwijgen. Sodomie was de ergste zonde, zo erg dat ze zelfs niet bij naam mocht genoemd worden. Vanaf de 19de eeuw werd de onderdrukking medisch aangepakt. Homoseksualiteit was een ziekte die door radicale therapieën moest genezen worden. Dergelijke zaken bestaan nog steeds, maar worden wel zeldzamer. Toch blijft de discriminatie ook vandaag de dag nog groot en hardnekkig.

Homoseksualiteit is in België uit het strafwetboek verdwenen. De laatste vermelding verdween in 1985 (het artikel 372bis, waarbij de leeftijdsgrens voor homoseksueel contact lag op 18 jaar, terwijl dat voor heteroseksueel contact lag op 16 jaar; in Groot-Brittannië bestaat deze discriminatie anno 1998 nog altijd). Holebi's worden wel nog altijd wettelijk gediscrimineerd: bepaalde rechten toegekend aan hetero's worden hen ontzegd. Daarnaast is er nog de ruimere maatschappelijke discriminatie. Homoseksualiteit wordt veelal nog negatief bekeken, als iets abnormaals of toch iets raars. Er zijn er! Holebi's die voor hun geaardheid uitkomen, worden achtergesteld door werkgevers, ouders, huisbazen, opvoeders, buren, collega's, ordehandhavers.

Een groot stuk van de holebi's verbergt daarom zijn geaardheid en/of onderdrukt ze zelfs. Dat is ongezond. Het aantal depressies bij holebi-jongeren blijft groot. Volgens een onderzoek van de Universiteit Gent uit 1998 (uitgevoerd door John Vincke) zou het aantal zelfmoordpogingen bij homoseksuele jongens tot twee maal en bij jonge lesbiennes tot vijf maal hoger liggen dan bij heteroseksuele leeftijdsgenoten. Ook het aantal holebi's dat huwt en daarmee zichzelf en hun huwelijkspartner tekort doet, blijft groot.

Holebi-discriminatie is een monster met duizend koppen. Telkens je een hoofd afhouwt, drukt er een nieuwe kop op. Wie voorbeelden wil van discriminatie in Vlaanderen vandaag de dag, kan de lijst raadplegen van het "Discriminatiemeldpunt" bijgehouden door de Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (FWH).

In onze samenleving wordt alles bekeken door een heterobril.

Dit noemt men de heteronormaliteit van onze maatschappij. Van iedereen wordt verondersteld dat zij of hij hetero is, tot het tegendeel bewezen is. Over homoseksualiteit wordt gezwegen, tot iemand zegt "maar ik ben geen hetero". Een houding die niet discrimineert, moet er echter van in het begin vanuit gaan dat er holebi's en hetero's aanwezig zijn, In dat opzicht is de niet-discriminatie nog ver verwijderd.

Het kan niet ontkend worden dat er de laatste decennia en vooral de laatste tien jaar een serieuze vooruitgang is geboekt. De openheid tegenover het thema is toegenomen, er is aandacht in de media gekomen, hier en daar kan een holebi er voor uit komen zonder negatieve gevolgen. Wie echter beweert "er is toch geen discriminatie meer", ziet het probleem niet of veralgemeent zijn eigen gemakkelijke situatie. Dat is juist het grote gevaar van de geboekte vooruitgang: men is (terecht) verheugd over die vooruitgang maar vergeet daardoor hoe relatief die vooruitgang wel is en hoeveel discriminatie er nog wel overblijft. Wie zou durven beweren dat in de Vlaamse scholen alle discriminatie van homoseksuelen verdwenen is? Bovendien zou er wel eens opnieuw een verslechtering kunnen optreden. Pleidooien tegen de "permissieve maatschappij" steken terug de kop op, niet alleen bij extreem rechtse figuren. Dat mag niet verwonderen. Juist door de grotere openheid gaan de tegenstanders hun strijd tegen de emancipatie opnieuw opvoeren en dat resulteert in bepaalde contexten in een achteruitgang.